πάρε με νύχτα και κάνε με άστρο

Τούτο το ρίγος δεν μου 'ναι ουδόλως συγγνωστό.

Ποιος Ουρανός να το στέλνει στο χτένι μ' απόψε;

Ποιος ποταμός θεϊκών σφριγηλών στεναγμών

φέρνει στη στήλη μου ρεύμα και πνεύμα δαιμόνων;

Έρωτα θείε, Συ Δαίμονα, αναρχικέ,

του αναπήρου απείρου πατέρα,

φέρε και δος μου ακτίνες βαρειές , κοσμικές,

μες στης ψυχής μου το αίμα καρφώσου.

Να μεγαλώσεις το είναι μου ως το εκτός

και το εγώ μου να γίνει φωτιά των αιώνων,

να λυτρωθώ, να χαραχθώ, να υψωθώ

ως τ' άκρα τόξα του σύμπαντος κόσμου.

Κι όταν θα 'ρθεί της ψυχής μου η ψυχή

κι από τα σπήλαια βγει η αυγή του νοός μου,

πάρε μ' αιθέρα, πουλί να γεννώ στο Βουνό

ή στην κοιλάδα εκεί να χαθώ, να ταφώ , των μαστών της.

Πάρε με νύχτα και κάνε με άστρο, να λάμψω,

στων ουρανίων ματιών της να μπω τον βυθό.

Χώρε και χρόνε κι ελπίδα των πάντων, Απάντων!!

Μη μ' αρνηθείτε μαζί της να γίνω Θεός!!!

Γιώργη Π. Δρυμωνιάτη

από τη συλλογή

ΠΕΡΙ ΤΟΥ ΠΡΟΝΟΜΙΟΥ ΤΗΣ ΘΕΡΜΗΣ ΑΜΑΡΤΙΑΣ

αχλύς και σκόνη

….φεύγουν!

….μου φεύγουν όλοι,

εμπρός μου τρέχουν

και μου φεύγουνε.

Ο δρόμος των αιμάτων

πίσω

άδειος τώρα

και να , εγώ,

προτελευταίος

στην ουρά των τελευταίων,

αγκομαχώ

ωχ, ωχ,

όλο  λάμνοντας

μέσα στις λίμνες μνήμες.

....φύγε κι εσύ λοιπόν προς τα εκεί

που φεύγουν όλοι, είπα,

χάσου στο χάος

του τίποτα…..

…ήρεμε κεραυνέ….

…..μα ως θα χαθείς στον πηγαιμό του μηδενός,

ας μείνει πίσω σου η αχλύς,

- μόνο σημάδι του υπαρκτού -

η σκόνη των ονείρων.......

………κάτι σαν ποιήματα…….

Γιώργης Π. Δρυμωνιάτης

Από τη συλλογή

ΔΕΙΚΤΕΣ ΣΠΑΣΜΕΝΩΝ ΡΟΛΟΓΙΩΝ

Πλην αν

Άναρχε , έναστρε, άπειρε κόσμε

Μία φωνή θα φωνάξω κι εγώ

Ν' ακουστεί προς τα πάντα των πάντων

Δεν υπάρχει φυγή απ' την πληγή

Πλην αγάπη αν σώσεις και δώσεις

Γιώργης Π.Δρυμωνιάτης

Από τη συλλογή

ΠΥΡΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ

δεν είναι να χασομεράς ζωή μου

.....περνά γοργά η ώρα της Ηούς,
το μεσημέρι, το εσπέρας, το λυκόφως.
κι ύστερα θάρθ' η νύχτα......
κι όλα τού εγώ τα ξάρτια θα σπαστούν....
κι εκείνο το λυχνάρι, το γλυκύφωτο,
οπού έφεγγε στο πέλος των ματιών,
θα σβήσει και ξανά το σκότος θάρθει.......
κι όλα, χωρίς εμένα στο παρόν,
ωσάν να μην υπάρχουν θάναι....
όλα, χωρίς εμένα τίποτα.........
μηδέν διασπασμένο τ' όνομά μου θάναι.....


γι' αυτό ας μη χασομερώ...
σήμερ' ας δείξω πόσο αγαπώ
κι όσο μπορώ πιότερο ας δοθώ,
πιότερο κι απ' το εγώ μου ας αγαπήσω...


Γιώργης Π Δρυμωνιάτης
Από τη συλλογή
ΕΦΤΑΖΥΜΟΣ ΨΥΧΗ ΔΙΠΥΡΩΜΕΝΗ